Idiomas: Español / English
Pazo de Raxoi, 2º andar
15705 Santiago - A Coruña
Tel.: +34 981957202
Directorio de contactos
epistolarios

Correspondentes máis habituais

Francisco Fernández del Riego [290 carta/s], Domingo García Sabell [86 carta/s], Armando Zegrí [72 carta/s], Ramón Piñeiro [70 carta/s], Simón Scheimberg [68 carta/s], Bernardo Sofovich [61 carta/s], Lorenzo Varela [52 carta/s], Rafael Lifschitz [51 carta/s], Diego Díaz Dorado [50 carta/s], Emma Lifschitz [49 carta/s], Lipa Burd [49 carta/s], Valentín Paz Andrade [49 carta/s], Tomás Alva Negri [49 carta/s], José Luís Vázquez Freire [47 carta/s], Luís Falcini [46 carta/s], ...

Temas máis recorrentes

Fondo Fundación Seoane [2167 veces], artes [1757 veces], artes visuais [1190 veces], literatura [723 veces], asuntos particulares [674 veces], espazos artísticos [563 veces], autores/as e artistas [562 veces], migracións [403 veces], emigración [371 veces], política [298 veces], medios de comunicación [287 veces], Centro Galego de Bos Aires [221 veces], prensa escrita [213 veces], Editorial Galaxia [118 veces], Galicia Emigrante [106 veces], ...

flechascartas entre luís seoane e... flechascartas Enviadas por Luís Seoane a... flechascartas Recibidas por Luís Seoane de...
Ricardo Abraham [1]
Otto Hans Abt [2]
José Aisenson [2]
Rafael Alberti [2]
Sandro Almazán [3]
Amparo Alvajar [22]
Pompeyo Audivert [2]
Rosa de Audivert [1]
Ana Aybar ''La Tuca'' [1]
Enrique Azcárate [1]
Enrique Azcoaga [26]
Junta de Ampliación de Estudios, viaxa a Berlín para estudar na Pathologisches Institut Universitäts Frauenklinik cos profesores R. Meyer e W. Stoeckel e a Breslau ao Neurologisches Institut. Entre 1934 e 1936 desempeñou o cargo de profesor auxiliar de Histoloxía e Anatomía Patolóxica da Universidade de Santiago, ao mesmo tempo que concentraba as súas inquedanzas na creación da “Agrupación al Servicio de la República” de Compostela e na elaboración dos seus escritos publicados da Revista P.A.N. (Poetas Andantes e Navegantes) co pseudónimo de Antón Martín. Ao iniciarse a Guerra Civil, Antonio Baltar foi suspendido de emprego e soldo na Facultade de Medicina e vendo o futuro incerto que o agardaba por ter sido colaborador da República e declarado enemigode la patria preferiu exiliarse a América, onde a súa muller, Mireia Dieste, filla e sobriña respectivamente dos escritores Eduardo e Rafael Dieste, tiña casa familiar. Tras dous meses en Montevideo, o matrimonio trasládase a Arxentina e participa nas actividades dos intelectuais galeguistas exiliados. En 1937 revalidou o título de doutor en Medicina na Universidade da Prata e funda un sanatorio en Avellaneda co tamén santiagués Gumersindo Sánchez Guisande, catedrático de Anatomía que tivera que seguir o camiño paralelo do exilio en 1936, que dirixiu o tratamento clínico no tramo final da enfermidade de Castelao e, por designación do goberno da República no exilio, pronunciou o discurso necrolóxico na Chacarita. De 1939 a 1947, Baltar organiza o Laboratorio de Anatomía Patolóxica do Centro Galego de Bos Aires, funda o Hogar Gallego para Ancianos en Donselaar, a 50 quilómetros da capital federal, institución que Baltar ideara para axudar aos compatriotas que envellecidos e desvalidos na Arxentina, ao mesmo tempo publicaba varios artigos sobre Ciencia e Cultura. Nunha das “Historias Verdadeiras” que publicou na revista Galicia Emigrante, agachado no pseudónimo Luis Estévez, explica el mesmo as razóns que o empuxaron a trasladarse á Patagonia a exercer como médico dos mineiros de Chos Malal, lugar illado do Neuquen, ao pé dos Andes: “O médico debe servir onde faga máis falla. En Buenos Aires haberá un médico por cada 300 habitantes, namentres que noutros sitios da Arxentina non chega a un por cada 1.000 kms cadrados. Como eu sempre tiven o anceio de rematar sendo médico rural na miña terra, e agora preséntaseme a ocasión de selo nesta onde atopei pan e liberdade”. Como lembra Núñez Búa (Revoeira, Homes, Feitos, Verbas, 1971): “Termando da saúde dos indios e mestizos, internándose nas serras por dous ou tres días para ir atender doentes, pasou tres anos a fío un médico galego que tiña feito cursos en universidades alemás, que se criou en pazos, que tiña na ría de Arousa, en Rianxo, praia de propiedade familiar con iate de recreo e que aos 24 anos tiña sido nomeado profesor da Universidade”. Entre 1952 e 1953 exerce de secretario na Dirección Xeral de sanidade do Sur (Baía Branca). Ao ano seguinte é nomeado catedrático de Anatomía Patolóxica na Universidade de Cuyo (Mendoza), onde dirixiu o Laboratorio Anatomopatolóxico, pero en 1954 abandona a cátedra por atraerlle máis o aspecto social que desde o Ministerio de Sanidade pode exercer como director xeral de Sanidade de Cuyo na rama de medicina sanitaria e a loita anticancerosa. Logo traballou como patólogo en Bos Aires e aínda se especializou en Medicina Social da Organización Mundial da Saúde. Entre 1961 e 1964 coordinou un Plan Integral de Saúde de San Juan e estudou a organización da medicina social dos Andes Centrais e das serras pampánicas. Nos anos posteriores traballou na Coordinación Sanitaria Rexional en Córdoba. Nos seus trinta anos de exiliado, o seu traballo profesional e científico non o arredou da constante preocupación polos valores culturais e do futuro político e social de Galicia. Relacionouse intimamente cos intelectuais galegos exiliados na Arxentina, sobre todo con Rafael Dieste con quen, máis alá da relación familiar polo casamento con Mireia, o unía unha grande amizade desde a mocidade, cando coincidían en Rianxo, onde a familia Baltar construíra unha casa de solaz sobre os cantís de Tanxil, presidida por unha monumental escultura granítica da Virxe de Guadalupe, labrada por Francisco Asorey. Así, en 1956 presidiu a Asociación Gallega de Universitarios, Escritores e Artistas (AGUEA), que organizou cursos de xeografía, historia, lingua e literatura galega, unha homenaxe a María Casares, coloquios sobre os problemas de Galicia coas intervencións de Paz Andrade, Rafael Dieste, Alberto Vilanova, Núñez Búa, Ramón de Valenzuela, unha velada necrolóxica dedicada a Carlos Maside, promoveu a exposición de Díaz Pardo en 1957 no Centro Lucense e, en 1959, un coloquio sobre A parroquia galega, dirixido por Otero Pedrayo. Como iniciativa da AGUEA, tamén dirixiu, xunto a Luís Seoane, a editorial Citania que nas súas coleccións “Martín Sarmiento”, “Idacio”, “Mestre Mateo”, “Dolmen de Dombate” e “Herba de namorar” publicou importantes libros de Parga Pondal, Paz Andrade, Cruz Gallástegui, González López, Díaz Pardo, Blanco Amor, Fernández del Riego, Luís Seoane, etc. Pouco despois da celebración do Primeiro Congreso da Emigración Galega celebrado en Bos Aires en 1956, organizado polo Consello de Galiza, no que presentou un relatorio titulado A Emigración Galega e a Cultura, Antonio Baltar viaxa a Galicia co encargo da AGUEA de poñer en marcha un proxecto que, como continuador do Seminario de Estudos Galegos, se dedicase á investigación socio económica. As xestións de Baltar non foron ben acollidas polos intelectuais do interior e, ademais, a policía aconselloulle aos familiares de Baltar que, para evitar problemas, o convencesen de que abandonase Galicia. Tamén colaborou estreitamente con Díaz Pardo e Seoane no proxecto do Laboratorio de Formas de Galicia que incluía a restauración de Sargadelos e a creación dun Museo Galego de Arte Contemporánea. Baltar, que fora nomeado por Carlos Maside presidente da comisión de testamentarios da súa obra, tratou de que o Museo promovido polo LF no Castro de Samoedo (Sada) incorporase a maior parte da súa obra, o que deu lugar a que este Museo leve o apelativo de Carlos Maside. Antonio Baltar Domínguez morreu dun paro cardíaco en setembro de 1970 no Hospital Ribadavia de Bos Aires, a onde o trasladaran poucas horas desde Córdoba para ser intervido. “A mi me ha quedado una gran tristeza, pero de esas tristezas que construyen”, díxolle Eladio Dieste ao seu irmán Rafael en carta datada en Montevideo poucos días despois da morte do amigo e marido da sobriña de ambos. " " rel="tooltip" > Antonio Baltar Domínguez [12]
Leónidas Barletta [1]
Teresa Basso [1]
Luís Baudizzone [34]
León Benarós [2]
Francisco Luís Bernárdez [12]
Antonio Berni [1]
Lidia Besouchet [5]
Adriana Bianco [2]
Eduardo Blanco Amor [18]
Sigwart Blum [18]
Víctor Bossart [2]
Romualdo Brughetti [7]
Esther Burd [39]
Lipa Burd [49]
Alberto Cabrera [1]
Esther de Cáceres [15]
Ariel Canzani [2]
Ricardo Carballo Calero [4]
José Caridad Mateo [1]
Juan Carlos Castagnino [1]
Raul Chávarri [6]
Isidoro Cherniavsky [11]
Julia Codesido [1]
Violeta Cohen [3]
Cayetano Córdova Iturburu [3]
Alberto Cousté [1]
Arturo Cuadrado [20]
Anatilde Curutchet [1]
Fernando Dávila [1]
Diego Díaz Dorado [50]
Galicia Nueva de Vilagarcía e na compostelá Cuentos Nuevos. En 1921 comeza en Santiago o servizo militar, pero a raíz do desastre de Annual destacaron o seu rexemento a África para participar na guerra colonial nas montañas do Rif. Tampouco esta vez lle fixo caso a Manuel Antonio, que pleno de simpatía por Abd-el-Krim, o instaba a desertar, e dedicou os ratos libres a editar con Xosé Mª Brea Segade e Xesús Romero Suárez unha revista mecanografada en galego titulada Charamuscas. Coa cartilla de licenza militar na man decide forxarse como escritor na cotidianidade xornalística. Así, en 1923 comeza a colaborar en Faro de Vigo, Galicia e El Pueblo Gallego e foi secretario da Asociación da Presa de Vigo. Son os seus uns artigos de gran calidade a través dos que se expresa estética e ideoloxicamente como republicano e galeguista. Con algúns dos contos que viran a primeira luz nestes diarios, en 1926, pagándoa do seu peto sae a edición de Os arquivos do trasno, o mesmo ano no que saen Cousas de Castelao. En 1927, coa lectura de A Fiestra valdeira ingresa no Seminario de Estudos Galegos, participa na Festa da Prosa Galega, tamén do SEG, e publica A Fiestra Valdeira, considerada unha obra mestra no seu xénero. A primeira representación da Fiestra tivo lugar en Rianxo o 15 de decembro de 1935, nunha función dirixida polo propio autor e interpretada polo grupo teatral de mariñeiros, amas de casa e estudantes que alí funcionaba. En 1930 decide marchar a Madrid para relacionarse cos cenáculos literarios, pero a súa plena integración na cultura española produciuse en 1932 ao ingresar nas Misións Pedagóxicas, inspiradas no pensamento educativo da Institución Libre de Enseñanza. Rafael era xefe de equipo das Misións e creou e dirixiu o Teatro Guiñol para o que escribiu e improvisou numerosas farsas. En Galicia celebrouse a misión máis longa, desde agosto a decembro de 1933, e en Malpica fixo Dieste a primeira actuación cos monicreques. En recompensa polo seu traballo nas Misións, a Junta de Ampliación de Estudios concedeulle unha bolsa de viaxe que fixo por Francia, Bélxica, Holanda e Italia para analizar as correntes teatrais máis novidosas. O compromiso republicano do matrimonio Dieste-Muñoz perdurou durante toda a guerra civil a través do labor cultural realizado na zona republicana. Ao inicio mesmo da contenda subscribiron o manifesto fundacional da Alianza de Intelectuais Antifascistas para a Defensa da Cultura e o chamamento “aos intelectuais do mundo enteiro pola vitoria total do pobo”, dirixiu o Teatro Español e desenvolveu un papel xornalístico de primeira orde en El Mono Azul, El Buque Rojo, Hora de España e Nova Galiza. E xa entre Valencia e Barcelona Hora de España. Instalado en Barcelona en 1937, Dieste recibe o encargo de Castelao de dirixir Nova Galiza, revista na que firmou por primeira vez co pseudónimo Félix Muriel e que contén practicamente toda a súa obra bélica en galego. En 1939 ingresou na segunda liña do Exército do Leste como comisario e elaborou a folla para soldados El Combatiente del Este. Desmoronada a resistencia tivo que refuxiarse en Francia e iniciar a viaxe do exilio que, como un “columpio incesante”, os levou a Bos Aires, Londres, Cambridge, Monterrei e novamente Bos Aires. En febreiro de 1939 Rafael Dieste, entre unha tormenta de vento, cruza a pé os Perineos nevados e foi recluído no campo de concentración de Saint-Cyprien. Pouco despois, embarca coa súa esposa no porto holandés de Rotterdam rumbo a Montevideo. En xullo inician a etapa arxentina do seu exilio. En Bos Aires os Dieste traballaron na editorial Atlántida e fixan o café Tortoni como lugar de reunión cos amigos, exiliados galegos na súa maioría, onde poñen en marcha proxectos culturais e editoriais moi importantes. Rafael, que por esta época escribía case exclusivamente en lingua española, colaborou con narrativa breve ou ensaio nas revistas, tanto galegas (De mar a mar, Correo Literario, Galicia, Resol), coma extragalegas (El Pensamiento Español, Argentina Libre, Alfar. En 1948 os Dieste emprenden unha viaxe pola Europa asolada trala Segunda Guerra Mundial co encargo de facer un informe sobre a arte europea para o goberno uruguaio, pero entrementres aceptou o ofrecemento de desempeñar o lectorado de español na Universidade de Cambridge (1949-1952), onde pasou moitas horas escudriñando na biblioteca en busca de orientación nas súas investigacións xeométricas. En 1952 abandonan Inglaterra e instálase en Monterrei como profesor de Lingua e Literatura españolas. Dous anos máis tarde retornan a Bos Aires e reintégrase ao seu traballo na editorial Atlántida, participa na fundación da Agrupación Galega de Universitarios, Escritores e Artistas (AGUEA) e nas inquedanzas e proxectos que arredor de Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo desembocan na creación do Laboratorio de Formas de Galicia. Pero cada vez con máis ansiedade, pola súa cabeza rola a angueira de retornar a Galicia. O cónsul Marcelo Fraga Iribarne xestionoulles o pasaporte e o 21 de agosto de 1961, tras máis de 20 anos itinerantes, desembarcan no porto de Vigo. O “columpio incesante” do exilio quedaba compensado pola satisfacción do regreso a Itaca, pero as miserias da vida cultural e política da Galicia daqueles anos ensimesmou máis aínda a Dieste e mantívose dignamente distante, fiel a si mesmo e ao seu sentido ético da vida. Unha das poucas concesión que fixo foi o ingreso como numerario da Real Academia Galega cun discurso sobre A vontade de estilo na fala popular (1971). Rafael Dieste morreu o 11 de outubro de 1981 e en 1995 a Real Academia Galega dedicoulle o Día das Letras Galegas. " " rel="tooltip" > Rafael Dieste [28]
Marino Dónega [38]
Emilio Ellena [17]
Esochevsky [1]
Abelardo Estévez [1]
Luís Falcini [46]
Albino Fernández [8]
Celestino Fernández de la Vega [3]
Francisco Fernández del Riego [290]
Ánxel Fole [13]
Newton Freitas [11]
Federico Fried [1]
Norberto Frontini [31]
Rosa Galarza [1]
Aldo Galli [1]
Domingo García Sabell [86]
Marika Gerstein [4]
Noemí Gerstein [27]
Alberto Girri [13]
Jorge Glusberg [1]
Adela de Goldstein [1]
Anita de Goldstein [5]
Enrique Goldstein [23]
Lázaro Goldstein [12]
Manuel Goldstein [1]
Polita Goldstein [1]
Julieta Gómez Paz [1]
José González Carbalho [1]
Emilio González López [5]
Carlos Grieben [1]
Gerd Gruber [1]
Maria del Carmen de Guariglia [1]
Osvaldo Guariglia [1]
José Guber [6]
Carlos Gurméndez [1]
Raúl Heredia [3]
Rory Hertzriken [1]
Ose Ieladim [1]
Eduardo Jonquières [8]
Manuel Kantor [5]
Ida Kleinman [1]
Julio Kleinman [1]
Anna de Sima Kornblith [2]
Isaac Kornblith [5]
Dora de Kowalewski [1]
Valdemar Kowalewski [3]
Laxeiro [12]
Xohán Ledo [21]
Carlos Lifschitz [5]
Eduardo Lifschitz [1]
Emma Lifschitz [49]
Rafael Lifschitz [51]
Juan B. Llonch [1]
Julia Lublin [7]
Isidro Maiztegui [15]
José Martínez Romero [8]
Antonio Martorell [1]
Roberto Melella [6]
Enzo Menechini [8]
Esta es Cuba, hermano. Co triunfo da Revolución Cubana volta o matrimonio á illa en 1961. Dedícase Anisia de cheo á súa profesión xornalística e mais ao cultivo das letras. Comeza a traballar no Consejo Nacional de Cultura como redactora da revista Pueblo y Cultura xunto a Alejo Carpentier, ao tempo que colabora noutras publicacións periódicas como o semanario infantil Pionero, do que chega a ser xefa de redacción. Máis adiante será a coordinadora nacional de edicións para nenos e mozos e, como tal, cofunda e tamén será xefa de redacción das revistas dirixidas a este público Zunzún e Birijita, ambas da década dos 80 e cunhas amplísimas tiradas que dan boa conta do éxito da súa aposta polo achegamento da cultura ás capas máis novas da sociedade, éxito que sempre contou coa súa persoal e inconfundíbel pegada persoal. E todo este traballo, como xa indicamos, acompañouno sempre dunha incesante vocación literaria que a levou a publicar obras de poesía, narrativa, teatro, viaxes, biografías..., as cales foron, ademais, acollidas con entusiasmo polo público, do que dá boa conta o feito de que moitas contaron con varias edicións e con vendas de centos de miles de exemplares. Podemos citar Becados (1965), La primera aventura (posteriormente traducida ao galego), Los cuentos del Compay Grillo (1965, logo tamén en galego), Vietnam y tú (1970), Mitos y leyendas de la antigua Grecia (1966, con 2 edicións e a súa tradución ao galego de grande éxito), La casa de los títeres (1986, existe igualmente versión galega), Las vacaciones de Lidia (1984), La casa nueva de mis abuelos, Treinta días en Vietnam, Pardela amiga, Cantarolas (en colaboración co seu home), A volta do Compay Grilo... Parte da súa obra foi traducida tamén ao eslovaco nunha selección de contos da literatura universal para nenos que se publicou en 1985. En 1991, e con motivo da súas respectivas xubilacións, Anisia e Xosé deciden voltar á terra e instálanse definitivamente na aldea de Gres (aldea natal de Neira Vilas), concello de Vila de Cruces (Pontevedra). Crean a Fundación Neira Vilas na que ela, como vicepresidenta, vai traballar arreo organizando a súa biblioteca e participando en todas as actividades culturais que alí se levan a cabo: exposicións, concertos, posta en marcha do Museo Etnográfico, encontros, representacións teatrais..., até o seu pasamento, en outubro de 2009. Foi merecedora de diversos premios que lle foron concedidos desde Cuba, Medalla Raul Gómez García da Unión de Escritores e Artistas de Cuba e Medalla poIa Cultura Nacional, do Ministerio de Cultura de Cuba, até Vietnam, onde lle outorgaron a Medalla Ho Chi Minh e a Orde da Amizade do Consello de Ministros de Vietnam, polo seu traballo de solidariedade con aquel país. "" rel="tooltip" > Anisia Miranda [1]
Walter Moeschlin [2]
Ben Molar [2]
Ricardo Molinari [2]
Gladys Montaldo [1]
Carmen Muñoz Manzano [24]
Nélida Negri [20]
Tomás Alva Negri [49]
Ruth Nehmad [2]
Jesús Neira Vilas [2]
Xosé Neira Vilas [28]
Josef Neugebauer [3]
Xosé Núñez Búa [15]
Victoria Ocampo [1]
Alicia Ortiz Alonso [4]
Xosé Otero Espasandín [28]
Cuqui Otero Ortiz [1]
Ramón Otero Pedrayo [3]
Jesús Oya [1]
Sara Pagano [17]
Francisco Palazón [1]
Ricardo Palmás [36]
Margot Parker [13]
Julio Payró [16]
María Ines de Payró [1]
Roberto Jorge Payró [1]
Valentín Paz Andrade [49]
Alfonso Paz-Andrade [2]
Jorge Pedemonte [3]
Nelly Perazzo [1]
Andrés Percivale [9]
Fernando Pereira Caamaño [31]
Antonio Pérez Prado [8]
Manolo Pilares [17]
Ramón Piñeiro [70]
Elena Poggi [2]
Lala de Prada [7]
Leopoldo Presas [1]
Giancarlo Puppo [1]
Sigfrido Radaelli [2]
Marion Rand [4]
Héctor Raurich [1]
Moisés Resnick [1]
Beatriz Rey [7]
Ramón Rey Baltar [1]
José Rey Romero [2]
Lila Ridi de Constantinescu [1]
Hildon Rocha [1]
Pilar Rodríguez de Prada [4]
Juan Rof Carballo [7]
José Luís Romero [1]
Jorge Romero Brest [1]
Francisco Romero Lema [1]
Joan Rosenbaum [2]
Noemí Roses [1]
Attilio Rossi [1]
Abrasha Rotemberg [5]
Enrique Rotzait [5]
Perla Rotzait [6]
Guillermo Roux [1]
Arnold Rüdlinger [1]
Hermenegildo Sábat [4]
Ernesto Sábato [1]
Fernando Sabsay [1]
Sebastián Salazar Bondy [12]
Fernanda Sández Figueiras [2]
Kim Scharf [1]
Simón Scheimberg [68]
M. Schwarz [1]
Arturo Serrano Plaja [16]
William Shand [41]
Bernardo Sofovich [61]
Marcial Suárez [2]
Efrem Tavoni [1]
Carlos Torrallardona [7]
Guillermo de Torre [1]
Eric Tschumi [3]
Lorenzo Varela [52]
Manuel Varela Buxán [5]
María Esther Vázquez [1]
José Luís Vázquez Freire [47]
Alberto Vilanova [9]
José Villamarín Prieto [2]
Juan Vinitzky [1]
José Luis Víttori [4]
Ora de Waisman [2]
Carmen Waugh [2]
Guillermo Whitelow [32]
Ignacio Winizky [2]
Gabriel Zaid [1]
Giselda Zani [2]
Concha Zardoya [1]
Armando Zegrí [72]
Mildred Zegrí [1]
Emilia de Zuleta [5]
Alberto Zum Felde [1]
Ricardo Abraham [1]
Otto Hans Abt [2]
José Aisenson [1]
Rafael Alberti [1]
Amparo Alvajar [5]
Pompeyo Audivert [1]
Rosa de Audivert [1]
Ana Aybar ''La Tuca'' [1]
Enrique Azcoaga [12]
Teresa Basso [1]
Luís Baudizzone [13]
Francisco Luís Bernárdez [1]
Antonio Berni [1]
Lidia Besouchet [1]
Sigwart Blum [5]
Víctor Bossart [2]
Romualdo Brughetti [3]
Esther Burd [19]
Lipa Burd [23]
Esther de Cáceres [2]
Ricardo Carballo Calero [2]
Raul Chávarri [2]
Isidoro Cherniavsky [7]
Violeta Cohen [1]
Cayetano Córdova Iturburu [1]
Arturo Cuadrado [2]
Anatilde Curutchet [1]
Diego Díaz Dorado [29]
Galicia Nueva de Vilagarcía e na compostelá Cuentos Nuevos. En 1921 comeza en Santiago o servizo militar, pero a raíz do desastre de Annual destacaron o seu rexemento a África para participar na guerra colonial nas montañas do Rif. Tampouco esta vez lle fixo caso a Manuel Antonio, que pleno de simpatía por Abd-el-Krim, o instaba a desertar, e dedicou os ratos libres a editar con Xosé Mª Brea Segade e Xesús Romero Suárez unha revista mecanografada en galego titulada Charamuscas. Coa cartilla de licenza militar na man decide forxarse como escritor na cotidianidade xornalística. Así, en 1923 comeza a colaborar en Faro de Vigo, Galicia e El Pueblo Gallego e foi secretario da Asociación da Presa de Vigo. Son os seus uns artigos de gran calidade a través dos que se expresa estética e ideoloxicamente como republicano e galeguista. Con algúns dos contos que viran a primeira luz nestes diarios, en 1926, pagándoa do seu peto sae a edición de Os arquivos do trasno, o mesmo ano no que saen Cousas de Castelao. En 1927, coa lectura de A Fiestra valdeira ingresa no Seminario de Estudos Galegos, participa na Festa da Prosa Galega, tamén do SEG, e publica A Fiestra Valdeira, considerada unha obra mestra no seu xénero. A primeira representación da Fiestra tivo lugar en Rianxo o 15 de decembro de 1935, nunha función dirixida polo propio autor e interpretada polo grupo teatral de mariñeiros, amas de casa e estudantes que alí funcionaba. En 1930 decide marchar a Madrid para relacionarse cos cenáculos literarios, pero a súa plena integración na cultura española produciuse en 1932 ao ingresar nas Misións Pedagóxicas, inspiradas no pensamento educativo da Institución Libre de Enseñanza. Rafael era xefe de equipo das Misións e creou e dirixiu o Teatro Guiñol para o que escribiu e improvisou numerosas farsas. En Galicia celebrouse a misión máis longa, desde agosto a decembro de 1933, e en Malpica fixo Dieste a primeira actuación cos monicreques. En recompensa polo seu traballo nas Misións, a Junta de Ampliación de Estudios concedeulle unha bolsa de viaxe que fixo por Francia, Bélxica, Holanda e Italia para analizar as correntes teatrais máis novidosas. O compromiso republicano do matrimonio Dieste-Muñoz perdurou durante toda a guerra civil a través do labor cultural realizado na zona republicana. Ao inicio mesmo da contenda subscribiron o manifesto fundacional da Alianza de Intelectuais Antifascistas para a Defensa da Cultura e o chamamento “aos intelectuais do mundo enteiro pola vitoria total do pobo”, dirixiu o Teatro Español e desenvolveu un papel xornalístico de primeira orde en El Mono Azul, El Buque Rojo, Hora de España e Nova Galiza. E xa entre Valencia e Barcelona Hora de España. Instalado en Barcelona en 1937, Dieste recibe o encargo de Castelao de dirixir Nova Galiza, revista na que firmou por primeira vez co pseudónimo Félix Muriel e que contén practicamente toda a súa obra bélica en galego. En 1939 ingresou na segunda liña do Exército do Leste como comisario e elaborou a folla para soldados El Combatiente del Este. Desmoronada a resistencia tivo que refuxiarse en Francia e iniciar a viaxe do exilio que, como un “columpio incesante”, os levou a Bos Aires, Londres, Cambridge, Monterrei e novamente Bos Aires. En febreiro de 1939 Rafael Dieste, entre unha tormenta de vento, cruza a pé os Perineos nevados e foi recluído no campo de concentración de Saint-Cyprien. Pouco despois, embarca coa súa esposa no porto holandés de Rotterdam rumbo a Montevideo. En xullo inician a etapa arxentina do seu exilio. En Bos Aires os Dieste traballaron na editorial Atlántida e fixan o café Tortoni como lugar de reunión cos amigos, exiliados galegos na súa maioría, onde poñen en marcha proxectos culturais e editoriais moi importantes. Rafael, que por esta época escribía case exclusivamente en lingua española, colaborou con narrativa breve ou ensaio nas revistas, tanto galegas (De mar a mar, Correo Literario, Galicia, Resol), coma extragalegas (El Pensamiento Español, Argentina Libre, Alfar. En 1948 os Dieste emprenden unha viaxe pola Europa asolada trala Segunda Guerra Mundial co encargo de facer un informe sobre a arte europea para o goberno uruguaio, pero entrementres aceptou o ofrecemento de desempeñar o lectorado de español na Universidade de Cambridge (1949-1952), onde pasou moitas horas escudriñando na biblioteca en busca de orientación nas súas investigacións xeométricas. En 1952 abandonan Inglaterra e instálase en Monterrei como profesor de Lingua e Literatura españolas. Dous anos máis tarde retornan a Bos Aires e reintégrase ao seu traballo na editorial Atlántida, participa na fundación da Agrupación Galega de Universitarios, Escritores e Artistas (AGUEA) e nas inquedanzas e proxectos que arredor de Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo desembocan na creación do Laboratorio de Formas de Galicia. Pero cada vez con máis ansiedade, pola súa cabeza rola a angueira de retornar a Galicia. O cónsul Marcelo Fraga Iribarne xestionoulles o pasaporte e o 21 de agosto de 1961, tras máis de 20 anos itinerantes, desembarcan no porto de Vigo. O “columpio incesante” do exilio quedaba compensado pola satisfacción do regreso a Itaca, pero as miserias da vida cultural e política da Galicia daqueles anos ensimesmou máis aínda a Dieste e mantívose dignamente distante, fiel a si mesmo e ao seu sentido ético da vida. Unha das poucas concesión que fixo foi o ingreso como numerario da Real Academia Galega cun discurso sobre A vontade de estilo na fala popular (1971). Rafael Dieste morreu o 11 de outubro de 1981 e en 1995 a Real Academia Galega dedicoulle o Día das Letras Galegas. " " rel="tooltip" > Rafael Dieste [21]
Marino Dónega [17]
Emilio Ellena [7]
Abelardo Estévez [1]
Luís Falcini [18]
Albino Fernández [3]
Francisco Fernández del Riego [135]
Ánxel Fole [2]
Norberto Frontini [4]
Rosa Galarza [1]
Domingo García Sabell [41]
Marika Gerstein [4]
Noemí Gerstein [8]
Alberto Girri [7]
Jorge Glusberg [1]
Anita de Goldstein [4]
Enrique Goldstein [14]
Lázaro Goldstein [7]
Polita Goldstein [1]
José Guber [2]
Raúl Heredia [1]
Eduardo Jonquières [2]
Manuel Kantor [1]
Ida Kleinman [1]
Julio Kleinman [1]
Anna de Sima Kornblith [2]
Isaac Kornblith [2]
Valdemar Kowalewski [1]
Laxeiro [4]
Xohán Ledo [10]
Carlos Lifschitz [2]
Emma Lifschitz [23]
Rafael Lifschitz [24]
Julia Lublin [4]
Isidro Maiztegui [4]
José Martínez Romero [3]
Roberto Melella [1]
Enzo Menechini [8]
Walter Moeschlin [2]
Gladys Montaldo [1]
Carmen Muñoz Manzano [16]
Nélida Negri [7]
Tomás Alva Negri [27]
Ruth Nehmad [2]
Jesús Neira Vilas [1]
Xosé Neira Vilas [3]
Josef Neugebauer [2]
Xosé Núñez Búa [7]
Alicia Ortiz Alonso [1]
Xosé Otero Espasandín [3]
Sara Pagano [10]
Francisco Palazón [1]
Ricardo Palmás [14]
Margot Parker [7]
Julio Payró [7]
María Ines de Payró [1]
Valentín Paz Andrade [13]
Alfonso Paz-Andrade [2]
Jorge Pedemonte [1]
Andrés Percivale [1]
Fernando Pereira Caamaño [13]
Antonio Pérez Prado [3]
Manolo Pilares [3]
Ramón Piñeiro [21]
Elena Poggi [1]
Lala de Prada [3]
Marion Rand [4]
Moisés Resnick [1]
Beatriz Rey [7]
José Rey Romero [2]
Pilar Rodríguez de Prada [2]
Juan Rof Carballo [1]
Joan Rosenbaum [2]
Noemí Roses [1]
Abrasha Rotemberg [2]
Enrique Rotzait [1]
Perla Rotzait [1]
Guillermo Roux [1]
Arnold Rüdlinger [1]
Hermenegildo Sábat [1]
Fernando Sabsay [1]
Sebastián Salazar Bondy [2]
Fernanda Sández Figueiras [2]
Kim Scharf [1]
Simón Scheimberg [25]
Arturo Serrano Plaja [1]
William Shand [17]
Bernardo Sofovich [28]
Marcial Suárez [1]
Efrem Tavoni [1]
Carlos Torrallardona [2]
Eric Tschumi [2]
Lorenzo Varela [36]
Manuel Varela Buxán [1]
José Luís Vázquez Freire [28]
Alberto Vilanova [2]
José Villamarín Prieto [2]
Juan Vinitzky [1]
José Luis Víttori [2]
Ora de Waisman [2]
Carmen Waugh [2]
Guillermo Whitelow [14]
Ignacio Winizky [2]
Armando Zegrí [29]
Emilia de Zuleta [2]
José Aisenson [1]
Rafael Alberti [1]
Sandro Almazán [3]
Amparo Alvajar [17]
Pompeyo Audivert [1]
Enrique Azcárate [1]
Enrique Azcoaga [14]
Junta de Ampliación de Estudios, viaxa a Berlín para estudar na Pathologisches Institut Universitäts Frauenklinik cos profesores R. Meyer e W. Stoeckel e a Breslau ao Neurologisches Institut. Entre 1934 e 1936 desempeñou o cargo de profesor auxiliar de Histoloxía e Anatomía Patolóxica da Universidade de Santiago, ao mesmo tempo que concentraba as súas inquedanzas na creación da “Agrupación al Servicio de la República” de Compostela e na elaboración dos seus escritos publicados da Revista P.A.N. (Poetas Andantes e Navegantes) co pseudónimo de Antón Martín. Ao iniciarse a Guerra Civil, Antonio Baltar foi suspendido de emprego e soldo na Facultade de Medicina e vendo o futuro incerto que o agardaba por ter sido colaborador da República e declarado enemigode la patria preferiu exiliarse a América, onde a súa muller, Mireia Dieste, filla e sobriña respectivamente dos escritores Eduardo e Rafael Dieste, tiña casa familiar. Tras dous meses en Montevideo, o matrimonio trasládase a Arxentina e participa nas actividades dos intelectuais galeguistas exiliados. En 1937 revalidou o título de doutor en Medicina na Universidade da Prata e funda un sanatorio en Avellaneda co tamén santiagués Gumersindo Sánchez Guisande, catedrático de Anatomía que tivera que seguir o camiño paralelo do exilio en 1936, que dirixiu o tratamento clínico no tramo final da enfermidade de Castelao e, por designación do goberno da República no exilio, pronunciou o discurso necrolóxico na Chacarita. De 1939 a 1947, Baltar organiza o Laboratorio de Anatomía Patolóxica do Centro Galego de Bos Aires, funda o Hogar Gallego para Ancianos en Donselaar, a 50 quilómetros da capital federal, institución que Baltar ideara para axudar aos compatriotas que envellecidos e desvalidos na Arxentina, ao mesmo tempo publicaba varios artigos sobre Ciencia e Cultura. Nunha das “Historias Verdadeiras” que publicou na revista Galicia Emigrante, agachado no pseudónimo Luis Estévez, explica el mesmo as razóns que o empuxaron a trasladarse á Patagonia a exercer como médico dos mineiros de Chos Malal, lugar illado do Neuquen, ao pé dos Andes: “O médico debe servir onde faga máis falla. En Buenos Aires haberá un médico por cada 300 habitantes, namentres que noutros sitios da Arxentina non chega a un por cada 1.000 kms cadrados. Como eu sempre tiven o anceio de rematar sendo médico rural na miña terra, e agora preséntaseme a ocasión de selo nesta onde atopei pan e liberdade”. Como lembra Núñez Búa (Revoeira, Homes, Feitos, Verbas, 1971): “Termando da saúde dos indios e mestizos, internándose nas serras por dous ou tres días para ir atender doentes, pasou tres anos a fío un médico galego que tiña feito cursos en universidades alemás, que se criou en pazos, que tiña na ría de Arousa, en Rianxo, praia de propiedade familiar con iate de recreo e que aos 24 anos tiña sido nomeado profesor da Universidade”. Entre 1952 e 1953 exerce de secretario na Dirección Xeral de sanidade do Sur (Baía Branca). Ao ano seguinte é nomeado catedrático de Anatomía Patolóxica na Universidade de Cuyo (Mendoza), onde dirixiu o Laboratorio Anatomopatolóxico, pero en 1954 abandona a cátedra por atraerlle máis o aspecto social que desde o Ministerio de Sanidade pode exercer como director xeral de Sanidade de Cuyo na rama de medicina sanitaria e a loita anticancerosa. Logo traballou como patólogo en Bos Aires e aínda se especializou en Medicina Social da Organización Mundial da Saúde. Entre 1961 e 1964 coordinou un Plan Integral de Saúde de San Juan e estudou a organización da medicina social dos Andes Centrais e das serras pampánicas. Nos anos posteriores traballou na Coordinación Sanitaria Rexional en Córdoba. Nos seus trinta anos de exiliado, o seu traballo profesional e científico non o arredou da constante preocupación polos valores culturais e do futuro político e social de Galicia. Relacionouse intimamente cos intelectuais galegos exiliados na Arxentina, sobre todo con Rafael Dieste con quen, máis alá da relación familiar polo casamento con Mireia, o unía unha grande amizade desde a mocidade, cando coincidían en Rianxo, onde a familia Baltar construíra unha casa de solaz sobre os cantís de Tanxil, presidida por unha monumental escultura granítica da Virxe de Guadalupe, labrada por Francisco Asorey. Así, en 1956 presidiu a Asociación Gallega de Universitarios, Escritores e Artistas (AGUEA), que organizou cursos de xeografía, historia, lingua e literatura galega, unha homenaxe a María Casares, coloquios sobre os problemas de Galicia coas intervencións de Paz Andrade, Rafael Dieste, Alberto Vilanova, Núñez Búa, Ramón de Valenzuela, unha velada necrolóxica dedicada a Carlos Maside, promoveu a exposición de Díaz Pardo en 1957 no Centro Lucense e, en 1959, un coloquio sobre A parroquia galega, dirixido por Otero Pedrayo. Como iniciativa da AGUEA, tamén dirixiu, xunto a Luís Seoane, a editorial Citania que nas súas coleccións “Martín Sarmiento”, “Idacio”, “Mestre Mateo”, “Dolmen de Dombate” e “Herba de namorar” publicou importantes libros de Parga Pondal, Paz Andrade, Cruz Gallástegui, González López, Díaz Pardo, Blanco Amor, Fernández del Riego, Luís Seoane, etc. Pouco despois da celebración do Primeiro Congreso da Emigración Galega celebrado en Bos Aires en 1956, organizado polo Consello de Galiza, no que presentou un relatorio titulado A Emigración Galega e a Cultura, Antonio Baltar viaxa a Galicia co encargo da AGUEA de poñer en marcha un proxecto que, como continuador do Seminario de Estudos Galegos, se dedicase á investigación socio económica. As xestións de Baltar non foron ben acollidas polos intelectuais do interior e, ademais, a policía aconselloulle aos familiares de Baltar que, para evitar problemas, o convencesen de que abandonase Galicia. Tamén colaborou estreitamente con Díaz Pardo e Seoane no proxecto do Laboratorio de Formas de Galicia que incluía a restauración de Sargadelos e a creación dun Museo Galego de Arte Contemporánea. Baltar, que fora nomeado por Carlos Maside presidente da comisión de testamentarios da súa obra, tratou de que o Museo promovido polo LF no Castro de Samoedo (Sada) incorporase a maior parte da súa obra, o que deu lugar a que este Museo leve o apelativo de Carlos Maside. Antonio Baltar Domínguez morreu dun paro cardíaco en setembro de 1970 no Hospital Ribadavia de Bos Aires, a onde o trasladaran poucas horas desde Córdoba para ser intervido. “A mi me ha quedado una gran tristeza, pero de esas tristezas que construyen”, díxolle Eladio Dieste ao seu irmán Rafael en carta datada en Montevideo poucos días despois da morte do amigo e marido da sobriña de ambos. " " rel="tooltip" > Antonio Baltar Domínguez [12]
Leónidas Barletta [1]
Luís Baudizzone [21]
León Benarós [2]
Francisco Luís Bernárdez [11]
Lidia Besouchet [4]
Adriana Bianco [2]
Eduardo Blanco Amor [18]
Sigwart Blum [13]
Romualdo Brughetti [4]
Esther Burd [20]
Lipa Burd [26]
Alberto Cabrera [1]
Esther de Cáceres [13]
Ariel Canzani [2]
Ricardo Carballo Calero [2]
José Caridad Mateo [1]
Juan Carlos Castagnino [1]
Raul Chávarri [4]
Isidoro Cherniavsky [4]
Julia Codesido [1]
Violeta Cohen [2]
Cayetano Córdova Iturburu [2]
Alberto Cousté [1]
Arturo Cuadrado [18]
Fernando Dávila [1]
Diego Díaz Dorado [21]
Galicia Nueva de Vilagarcía e na compostelá Cuentos Nuevos. En 1921 comeza en Santiago o servizo militar, pero a raíz do desastre de Annual destacaron o seu rexemento a África para participar na guerra colonial nas montañas do Rif. Tampouco esta vez lle fixo caso a Manuel Antonio, que pleno de simpatía por Abd-el-Krim, o instaba a desertar, e dedicou os ratos libres a editar con Xosé Mª Brea Segade e Xesús Romero Suárez unha revista mecanografada en galego titulada Charamuscas. Coa cartilla de licenza militar na man decide forxarse como escritor na cotidianidade xornalística. Así, en 1923 comeza a colaborar en Faro de Vigo, Galicia e El Pueblo Gallego e foi secretario da Asociación da Presa de Vigo. Son os seus uns artigos de gran calidade a través dos que se expresa estética e ideoloxicamente como republicano e galeguista. Con algúns dos contos que viran a primeira luz nestes diarios, en 1926, pagándoa do seu peto sae a edición de Os arquivos do trasno, o mesmo ano no que saen Cousas de Castelao. En 1927, coa lectura de A Fiestra valdeira ingresa no Seminario de Estudos Galegos, participa na Festa da Prosa Galega, tamén do SEG, e publica A Fiestra Valdeira, considerada unha obra mestra no seu xénero. A primeira representación da Fiestra tivo lugar en Rianxo o 15 de decembro de 1935, nunha función dirixida polo propio autor e interpretada polo grupo teatral de mariñeiros, amas de casa e estudantes que alí funcionaba. En 1930 decide marchar a Madrid para relacionarse cos cenáculos literarios, pero a súa plena integración na cultura española produciuse en 1932 ao ingresar nas Misións Pedagóxicas, inspiradas no pensamento educativo da Institución Libre de Enseñanza. Rafael era xefe de equipo das Misións e creou e dirixiu o Teatro Guiñol para o que escribiu e improvisou numerosas farsas. En Galicia celebrouse a misión máis longa, desde agosto a decembro de 1933, e en Malpica fixo Dieste a primeira actuación cos monicreques. En recompensa polo seu traballo nas Misións, a Junta de Ampliación de Estudios concedeulle unha bolsa de viaxe que fixo por Francia, Bélxica, Holanda e Italia para analizar as correntes teatrais máis novidosas. O compromiso republicano do matrimonio Dieste-Muñoz perdurou durante toda a guerra civil a través do labor cultural realizado na zona republicana. Ao inicio mesmo da contenda subscribiron o manifesto fundacional da Alianza de Intelectuais Antifascistas para a Defensa da Cultura e o chamamento “aos intelectuais do mundo enteiro pola vitoria total do pobo”, dirixiu o Teatro Español e desenvolveu un papel xornalístico de primeira orde en El Mono Azul, El Buque Rojo, Hora de España e Nova Galiza. E xa entre Valencia e Barcelona Hora de España. Instalado en Barcelona en 1937, Dieste recibe o encargo de Castelao de dirixir Nova Galiza, revista na que firmou por primeira vez co pseudónimo Félix Muriel e que contén practicamente toda a súa obra bélica en galego. En 1939 ingresou na segunda liña do Exército do Leste como comisario e elaborou a folla para soldados El Combatiente del Este. Desmoronada a resistencia tivo que refuxiarse en Francia e iniciar a viaxe do exilio que, como un “columpio incesante”, os levou a Bos Aires, Londres, Cambridge, Monterrei e novamente Bos Aires. En febreiro de 1939 Rafael Dieste, entre unha tormenta de vento, cruza a pé os Perineos nevados e foi recluído no campo de concentración de Saint-Cyprien. Pouco despois, embarca coa súa esposa no porto holandés de Rotterdam rumbo a Montevideo. En xullo inician a etapa arxentina do seu exilio. En Bos Aires os Dieste traballaron na editorial Atlántida e fixan o café Tortoni como lugar de reunión cos amigos, exiliados galegos na súa maioría, onde poñen en marcha proxectos culturais e editoriais moi importantes. Rafael, que por esta época escribía case exclusivamente en lingua española, colaborou con narrativa breve ou ensaio nas revistas, tanto galegas (De mar a mar, Correo Literario, Galicia, Resol), coma extragalegas (El Pensamiento Español, Argentina Libre, Alfar. En 1948 os Dieste emprenden unha viaxe pola Europa asolada trala Segunda Guerra Mundial co encargo de facer un informe sobre a arte europea para o goberno uruguaio, pero entrementres aceptou o ofrecemento de desempeñar o lectorado de español na Universidade de Cambridge (1949-1952), onde pasou moitas horas escudriñando na biblioteca en busca de orientación nas súas investigacións xeométricas. En 1952 abandonan Inglaterra e instálase en Monterrei como profesor de Lingua e Literatura españolas. Dous anos máis tarde retornan a Bos Aires e reintégrase ao seu traballo na editorial Atlántida, participa na fundación da Agrupación Galega de Universitarios, Escritores e Artistas (AGUEA) e nas inquedanzas e proxectos que arredor de Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo desembocan na creación do Laboratorio de Formas de Galicia. Pero cada vez con máis ansiedade, pola súa cabeza rola a angueira de retornar a Galicia. O cónsul Marcelo Fraga Iribarne xestionoulles o pasaporte e o 21 de agosto de 1961, tras máis de 20 anos itinerantes, desembarcan no porto de Vigo. O “columpio incesante” do exilio quedaba compensado pola satisfacción do regreso a Itaca, pero as miserias da vida cultural e política da Galicia daqueles anos ensimesmou máis aínda a Dieste e mantívose dignamente distante, fiel a si mesmo e ao seu sentido ético da vida. Unha das poucas concesión que fixo foi o ingreso como numerario da Real Academia Galega cun discurso sobre A vontade de estilo na fala popular (1971). Rafael Dieste morreu o 11 de outubro de 1981 e en 1995 a Real Academia Galega dedicoulle o Día das Letras Galegas. " " rel="tooltip" > Rafael Dieste [7]
Marino Dónega [21]
Emilio Ellena [10]
Esochevsky [1]
Luís Falcini [28]
Albino Fernández [5]
Celestino Fernández de la Vega [3]
Francisco Fernández del Riego [155]
Ánxel Fole [11]
Newton Freitas [11]
Federico Fried [1]
Norberto Frontini [27]
Aldo Galli [1]
Domingo García Sabell [45]
Noemí Gerstein [19]
Alberto Girri [6]
Adela de Goldstein [1]
Anita de Goldstein [1]
Enrique Goldstein [9]
Lázaro Goldstein [5]
Manuel Goldstein [1]
Julieta Gómez Paz [1]
José González Carbalho [1]
Emilio González López [5]
Carlos Grieben [1]
Gerd Gruber [1]
Maria del Carmen de Guariglia [1]
Osvaldo Guariglia [1]
José Guber [4]
Carlos Gurméndez [1]
Raúl Heredia [2]
Rory Hertzriken [1]
Ose Ieladim [1]
Eduardo Jonquières [6]
Manuel Kantor [4]
Isaac Kornblith [3]
Dora de Kowalewski [1]
Valdemar Kowalewski [2]
Laxeiro [8]
Xohán Ledo [11]
Carlos Lifschitz [3]
Eduardo Lifschitz [1]
Emma Lifschitz [26]
Rafael Lifschitz [27]
Juan B. Llonch [1]
Julia Lublin [3]
Isidro Maiztegui [11]
José Martínez Romero [5]
Antonio Martorell [1]
Roberto Melella [5]
Esta es Cuba, hermano. Co triunfo da Revolución Cubana volta o matrimonio á illa en 1961. Dedícase Anisia de cheo á súa profesión xornalística e mais ao cultivo das letras. Comeza a traballar no Consejo Nacional de Cultura como redactora da revista Pueblo y Cultura xunto a Alejo Carpentier, ao tempo que colabora noutras publicacións periódicas como o semanario infantil Pionero, do que chega a ser xefa de redacción. Máis adiante será a coordinadora nacional de edicións para nenos e mozos e, como tal, cofunda e tamén será xefa de redacción das revistas dirixidas a este público Zunzún e Birijita, ambas da década dos 80 e cunhas amplísimas tiradas que dan boa conta do éxito da súa aposta polo achegamento da cultura ás capas máis novas da sociedade, éxito que sempre contou coa súa persoal e inconfundíbel pegada persoal. E todo este traballo, como xa indicamos, acompañouno sempre dunha incesante vocación literaria que a levou a publicar obras de poesía, narrativa, teatro, viaxes, biografías..., as cales foron, ademais, acollidas con entusiasmo polo público, do que dá boa conta o feito de que moitas contaron con varias edicións e con vendas de centos de miles de exemplares. Podemos citar Becados (1965), La primera aventura (posteriormente traducida ao galego), Los cuentos del Compay Grillo (1965, logo tamén en galego), Vietnam y tú (1970), Mitos y leyendas de la antigua Grecia (1966, con 2 edicións e a súa tradución ao galego de grande éxito), La casa de los títeres (1986, existe igualmente versión galega), Las vacaciones de Lidia (1984), La casa nueva de mis abuelos, Treinta días en Vietnam, Pardela amiga, Cantarolas (en colaboración co seu home), A volta do Compay Grilo... Parte da súa obra foi traducida tamén ao eslovaco nunha selección de contos da literatura universal para nenos que se publicou en 1985. En 1991, e con motivo da súas respectivas xubilacións, Anisia e Xosé deciden voltar á terra e instálanse definitivamente na aldea de Gres (aldea natal de Neira Vilas), concello de Vila de Cruces (Pontevedra). Crean a Fundación Neira Vilas na que ela, como vicepresidenta, vai traballar arreo organizando a súa biblioteca e participando en todas as actividades culturais que alí se levan a cabo: exposicións, concertos, posta en marcha do Museo Etnográfico, encontros, representacións teatrais..., até o seu pasamento, en outubro de 2009. Foi merecedora de diversos premios que lle foron concedidos desde Cuba, Medalla Raul Gómez García da Unión de Escritores e Artistas de Cuba e Medalla poIa Cultura Nacional, do Ministerio de Cultura de Cuba, até Vietnam, onde lle outorgaron a Medalla Ho Chi Minh e a Orde da Amizade do Consello de Ministros de Vietnam, polo seu traballo de solidariedade con aquel país. "" rel="tooltip" > Anisia Miranda [1]
Ben Molar [2]
Ricardo Molinari [2]
Carmen Muñoz Manzano [8]
Nélida Negri [13]
Tomás Alva Negri [22]
Jesús Neira Vilas [1]
Xosé Neira Vilas [25]
Josef Neugebauer [1]
Xosé Núñez Búa [8]
Victoria Ocampo [1]
Alicia Ortiz Alonso [3]
Xosé Otero Espasandín [25]
Cuqui Otero Ortiz [1]
Ramón Otero Pedrayo [3]
Jesús Oya [1]
Sara Pagano [7]
Ricardo Palmás [22]
Margot Parker [6]
Julio Payró [9]
Roberto Jorge Payró [1]
Valentín Paz Andrade [36]
Jorge Pedemonte [2]
Nelly Perazzo [1]
Andrés Percivale [8]
Fernando Pereira Caamaño [18]
Antonio Pérez Prado [5]
Manolo Pilares [14]
Ramón Piñeiro [49]
Elena Poggi [1]
Lala de Prada [4]
Leopoldo Presas [1]
Giancarlo Puppo [1]
Sigfrido Radaelli [2]
Héctor Raurich [1]
Ramón Rey Baltar [1]
Lila Ridi de Constantinescu [1]
Hildon Rocha [1]
Pilar Rodríguez de Prada [2]
Juan Rof Carballo [6]
José Luís Romero [1]
Jorge Romero Brest [1]
Francisco Romero Lema [1]
Attilio Rossi [1]
Abrasha Rotemberg [3]
Enrique Rotzait [4]
Perla Rotzait [5]
Hermenegildo Sábat [3]
Ernesto Sábato [1]
Sebastián Salazar Bondy [10]
Simón Scheimberg [43]
M. Schwarz [1]
Arturo Serrano Plaja [15]
William Shand [24]
Bernardo Sofovich [33]
Marcial Suárez [1]
Carlos Torrallardona [5]
Guillermo de Torre [1]
Eric Tschumi [1]
Lorenzo Varela [16]
Manuel Varela Buxán [4]
María Esther Vázquez [1]
José Luís Vázquez Freire [19]
Alberto Vilanova [7]
José Luis Víttori [2]
Guillermo Whitelow [18]
Gabriel Zaid [1]
Giselda Zani [2]
Concha Zardoya [1]
Armando Zegrí [43]
Mildred Zegrí [1]
Emilia de Zuleta [3]
Alberto Zum Felde [1]

MAPA INTERACTIVO

ACTAS »
Luís Seoane. Galicia-Arxentina: unha dobre cidadanía
Actas do Congreso Internacional realizado en abril de 2010.
CONGRESO »

MAPA INTERACTIVO

Congreso Internacional Luís Seoane.
Galicia-Arxentina: unha dobre cidadanía. Do 6 ó 9 de abril de 2010

ROTEIROS

PUBLICACIÓN»
Amarras de tinta
Coñece máis sobre a escrita dos emigrantes


IDENTIDADE | PERFIL DO CONTRATANTE | LEI DE TRANSPARENCIA | AVISO LEGAL

CONSELLO DA CULTURA GALEGA

. Pazo de Raxoi, 2º andar - 15705 Santiago de Compostela - A Coruña
Teléfono: +34 981957202 Fax: +34 981957205
Correo electrónico: epistolarios @consellodacultura.org